TERBİYEDE SORUMLULUK DUYGUSU
(Çocuk Terbiyesi Sayfa :63)

İmamiye kaynaklı bir alıntıyı bu konuya serlevha yapmak istiyoruz.İmam Zeynu’l-Abidin “Risa letü’l-Hukuk” unda şu tavsiyelerde bulunur:

“Sa’yinin semeresi çocuğunun senden olduğunu, hayrının ve şerrinin de sana raci olacağını bileceksin.”

Hz. Peygamber (sav) vefatından bir süre önce kendisine vefat edeceği hissettirilmişti.Bunun üzerine O 8sav), bir gün sahabi topluluğuna, “Kul, dünya ile ahiret arasında muhayyer bırakıldı da, Ahireti tercih etti.” Deyivermişti.Bu işaretle anlatılmak isteneni hemen kavramış olan Hz. Ebubekir (ra) “Anam, babam, sana feda olsun ya Rasulullah!” demiş ve ağlamıştı.evet o, kulun Hz. Peygamber (sav) olduğunun anlamada gecikmemişti.Bundan başka Allah Rasulü (sav) veda haccı esnasındaki bir hutbesinde de yine:”Yakında beni sizden soracaklar, tebliğ vazifemi yaptı mı, nasıl cevap vereceksiniz?” buyurmuşlardı; buyurmuşlardı, zira O, önemli bir vazife yapmıştı ama, bunu hakkıyla yapıp yapmamış olmanın endişesi içinde bulunuyordu.Böyle bir endişeye mahal olmadığını icraatı haykırıyordu; oradaki bütün gönüller de birden haykırdı ve koca meydan onunla yankılandı ve her yanda:”sen vazifeni yaptın, risaletini tebliğ ettin, sorumluluğunu hakkıyla yerine getirdin” itirafları inledi.O da parmağını yukarıya doğru kaldırdı ve üç kere:”Allah’ım şahid ol, Allah’ım şahid ol, Allah’ım şahid ol!” diye inledi.
Devamını oku from "TERBİYEDE SORUMLULUK DUYGUSU"

Paradigma Değişimi

Paradigmalar Nasıl Değişir?
Frank Koch, Denizcilik Enstitüsü’ne ait bir dergide şu hadiseyi anlatır:
“Eğitim filosuna bağlı iki savaş gemisi, günlerdir kötü hava şartlarında manevra yapıyordu. Ben en öndeki gemide vazifeliydim. Hava kararmıştı. Köprüde nöbet tutuyordum. Ara sıra yoğunlaşan sis sebebiyle görüş mesafesi kısaydı. Dolayısıyla komutan köprüde kalmış, bütün faaliyetleri denetliyordu.
Karanlık çöktükten kısa bir süre sonra, iskele tarafındaki nöbetçinin sesi duyuldu: “Işık! Sancak tarafında.”
Komutan seslendi: “Düz mü gidiyor, kıça doğru mu?”
Nöbetçi, “Düz ilerliyor komutanım” diye cevap verdi. Demek ki gemiyle tehlikeli bir çarpışma rotası üzerindeydik.
Komutan emir verdi: Gemiye sinyal gönder! “Çarpışma rotasındayız. Rotanızı 20 derece değiştirmenizi öneriyoruz.”
Karşıdan şu sinyal geldi: “Rotanızı 20 derece değiştirmeniz önerilir.”
Komutan: Sinyal gönder: “Ben komutanım. Rotanızı 20 derece değiştirin” dedi.
Karşıdaki, “Ben deniz onbaşıyım. Rotanızı 20 derece değiştirirseniz iyi olur” diye cevap verdi.
Komutan iyice hiddetlenmişti. Hırsla emretti: Sinyal ver! “Ben bir savaş gemisiyim. Rotanızı 20 derece değiştirin.”
Karşıdan ışıklarla cevap geldi: “Ben bir deniz feneriyim.”
Rotamızı değiştirdik.” (Covey, 1992: 33).
Paradigmaları değiştirmek, rota değiştirmeye benzer. İnsan, eşya ve hadiseleri, zannettiği gibi değil de gerçek yüzleriyle idrak ettiği an, yaklaşımlarında, kanaatlerinde ve inançlarında değişim başlar. Vak’aları farklı bir perspektiften değerlendirir. Daha önce görmediklerini görür, anlamadıklarını anlar ve davranışlarını değiştirir. “Sünnetullah” diye tabir ettiğimiz evrensel gerçeklere ters hareket etmez. Deniz fenerine toslamadan yoluna devam eder.
Devamını oku from "Paradigma Değişimi"

Öğrenmenin Yedi Prensibi
Su anda kurumlarımızın çoğunda hakim olan demode öğrenim anlayışına göre, bilgilerin insanların kafalarına doğrudan doğruya depolanabileceği kabul edilmektedir. Öğrenme bilgilerin, öğrenenin zihnine transferi süreci olarak görülmekte, öğretme ise bu transferi etkili kılacak şekilde paketleme işlemi şeklinde ele alınmaktadır. Öğrenme konusunda araştırmalar yapan IRL adlı bir enstitü, yeni bir yaklaşımla öğrenmenin dünyayla etkileşimden ve zekanın tecrübeden ayırt edilemeyeceğini vurgulamaktadır. Bu enstitü öğrenme hakkında yedi prensip belirlemiştir.
1. Öğrenmenin sosyal boyutu çok önemlidir.
Devamını oku from "Öğrenmenin Yedi Prensibi"

Okumak Yaşamaktır

Maddî alemde düzenden düzensizliğe gidiş eğilimi vardır. Entropi diye adlandırılan bu kaidenin insan hayatında da tezahürleri görülür. Nefsiyle başbaşa kalan insanlar dizginleri bırakıverirler. Bunların hayatlarına maddî kaideler hakim olur. Disiplin, iktisat, nezafet ve çalışkanlık yerini başıbozukluk, israf, tefessüh ve tembelliğe bırakır.
Okumak, araştırma yapmak ve yazı yazmak gibi zihnî ve ruhî faaliyetlerde ise düzensiz bilgi yığınlarından intizama, insicama, irfan ve hikmete doğru bir temayül vardır. Demek ki bu tür faaliyetler maddîyata ters, mâneviyata dost insânî sıfatlar tarafından yönlendirilir. Düşünce, his ve fiillerini rehavetin kollarına bırakanlara insânî değil, maddî sıfatlar yakışır.
Devamını oku from "Okumak Yaşamaktır"